Geneza kanału

Kanał Bydgoski to sztuczny zbiornik wodny, łączący Wisłę i Odrę przez ich dopływy: Brdę, Noteć i Warte. Obecnie jest najstarszym kanałem śródlądowym w Polsce. Pierwszy projekt budowy z roku 1766, autorstwa królewskiego geografa Franciszka F. Czaki, upadł z powodu zaboru Bydgoszczy przez Prusy. Praca nad budowa, jednak według projektu pruskiego, rozpoczęła się w roku 1773. Do użytku oddano go po dwóch latach w 1775 roku.

Znaczenie kanału wzrosło wraz z pojawieniem się statków parowych w roku około 1883. Rocznie przewożono wodna droga 500 tys. ton ładunku. Pierwsza przebudowa kanału miała miejsce w latach 1792-1806. Zajął się tym Conrad Peterson, inspektor robot melioracyjnych i późniejszy inspektor kanału. Dzięki niemu powstała śluza Nakło Wschód. Przy brzegach kanału Peterson założył tez park, który do dzisiaj istnieje pod nazwa „Planty nad kanałem bydgoskim”. Odbudował tez drewniana śluzę Miejska.

W latach 1906-1916 Kanał Bydgoski przeszedł druga przebudowę. Wybudowano wówczas druga śluzę Miejska, wyłączono z użytku odcinek od ul. Grottgera do ul. Bronikowskiego, tworząc przy tym krótszy łączący Brdę przez śluzy „Czyżkówko” i „Okole”. W pełnej eksploatacji drogi wodnej przeszkodziła pierwsza wojna światowa, jednak dotychczasowe prace spowodowały niemal dwukrotne powiększenie żeglugi na kanale. W 1971 r. zasypano odcinek między ul. Grottgera, a ul. Wrocławską Stalo się tak z powodu budowy ronda Grunwaldzkiego. Obecnie droga wzdłuż starego kanału jest trasa spacerowa z bogatym drzewostanem czarnych topoli, uznanych za pomnik przyrody.